അഹങ്കാരിയായ കാക്ക

 

കാക്കയും തത്തയും

പണ്ട് പണ്ട്, ഒരു കാക്കയും ഒരു തത്തയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ നല്ല കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവർക്ക് വിശന്നു. കാക്ക പറഞ്ഞു: തത്തേ, നമുക്ക് പഴങ്ങൾ തിന്നാൻ പോകാം.

തത്ത സമ്മതിച്ചു. അവർ പറന്നു പറന്ന് ഒരു വയലിലെത്തി. വയലിൽ നിറയെ വിളഞ്ഞ നെല്ലുണ്ടായിരുന്നു. അതുകണ്ട് കാക്ക പറഞ്ഞു: പഴങ്ങളേക്കാൾ നല്ലത് ഈ നെല്ലാണ്. ഞാൻ ഇത് തിന്നാൻ പോകുന്നു.

തത്ത പറഞ്ഞു: അരുത് കാക്കേ, ഇത് കൃഷിക്കാരന്റെ നെല്ലാണ്. ഇത് തിന്നാൻ പാടില്ല.

പക്ഷേ, കാക്ക അത് കേട്ടില്ല. അത് വയലിലിറങ്ങി നെല്ല് തിന്നു. തത്ത ആകട്ടെ, അവിടെ അടുത്തുള്ള ഒരു മരത്തിൽ കയറി കാത്തിരുന്നു.

അപ്പോൾ, കൃഷിക്കാരൻ വയലിലേക്ക് വന്നു. നെല്ല് കൊത്തിത്തിന്നുന്ന കാക്കയെ കണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. അയാൾ ഓടിച്ചെന്ന് കാക്കയെ പിടിച്ചു. കാക്ക പേടിച്ച് "എന്നെ വിടൂ, എന്നെ വിടൂ" എന്ന് നിലവിളിച്ചു.

തത്ത ഇത് കണ്ടപ്പോൾ കൃഷിക്കാരനോട് പറഞ്ഞു: അയാളെ വിടൂ, അയാൾക്ക് അറിയാതെ പറ്റിപ്പോയതാണ്."

കൃഷിക്കാരൻ തത്തയുടെ നല്ല മനസ്സ് കണ്ട് കാക്കയെ വെറുതെ വിട്ടു.

അന്ന് മുതൽ കാക്ക തത്തയുടെ വാക്ക് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. തെറ്റ് ചെയ്താലും നന്മയുണ്ടെങ്കിൽ രക്ഷപ്പെടാമെന്ന് അവർ പഠിച്ചു.

കാക്കയും തത്തയും: ഭാഗം 2

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കാക്കയും തത്തയും പഴയതുപോലെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. ഒരു ദിവസം, കാക്കയ്ക്ക് ഒരു പുതിയ മോഹം തോന്നി. അത് തത്തയോട് പറഞ്ഞു: തത്തേ, നമുക്ക് കാട് വിട്ട് പട്ടണത്തിലേക്ക് പോകാം. അവിടെ നിറയെ ആഹാരമുണ്ടാകും. എല്ലാ ദിവസവും പുതിയ പുതിയ പലഹാരങ്ങൾ കിട്ടും!

തത്ത പറഞ്ഞു: കാക്കേ, വേണ്ട. ഇവിടെ നമുക്ക് സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാം. കാട്ടിലെ ജീവിതം എത്ര മനോഹരമാണ്! പട്ടണത്തിൽ പോയാൽ വാഹനങ്ങളും മനുഷ്യരും നമ്മളെ ഉപദ്രവിക്കും.

പക്ഷേ, കാക്കയ്ക്ക് തത്തയുടെ വാക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അത് തത്തയെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. നല്ല ഭീരു! ഞാൻ എന്തായാലും പട്ടണത്തിലേക്ക് പോവുകയാണ്.

കാക്ക തത്തയോട് യാത്രപോലും പറയാതെ പറന്നുപോയി.

പട്ടണത്തിലെത്തിയ കാക്കയ്ക്ക് ആദ്യം എല്ലാം പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. നിറയെ ആളുകൾ, വാഹനങ്ങൾ, കെട്ടിടങ്ങൾ... അവൾ എവിടെ നോക്കിയാലും ആഹാരസാധനങ്ങൾ കണ്ടു. ആദ്യമൊക്കെ അവൾ സന്തോഷിച്ചു. പക്ഷേ, പതിയെ പതിയെ കാക്കയ്ക്ക് അപകടങ്ങൾ മനസ്സിലായി.

ഒരു ദിവസം ഒരു കാർ അതിനെ ഇടിച്ചു. ഭാഗ്യത്തിന് കാക്കയുടെ ചിറകിന് ഒരു പരിക്ക് മാത്രമേ പറ്റിയിട്ടുള്ളൂ. മറ്റൊരു ദിവസം, ഒരു കുട്ടി കല്ലെറിഞ്ഞ് അവളെ ഓടിച്ചു. വീണ്ടും വീണ്ടും അപകടങ്ങൾ വന്നപ്പോൾ കാക്കയ്ക്ക് തത്തയെ ഓർമ്മ വന്നു.

കാക്കയ്ക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ തന്റെ പഴയ കൂടും തത്തയെയും ഓർത്ത് കരഞ്ഞു. അവസാനം ഒരുദിവസം കാക്ക കാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. അവൾ പരിക്ക് പറ്റി, അവശയായി, വയലിൽ വീണു.

തത്ത ഇത് കണ്ടപ്പോൾ ഓടിച്ചെന്ന് കാക്കയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. കാക്ക കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തത്തയോട് പറഞ്ഞു: തത്തേ, എന്റെ കൂടെ വരണ്ട എന്ന് നീ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. എന്റെ അഹങ്കാരം കാരണം എനിക്ക് വേദനിച്ചു.

തത്ത കാക്കയുടെ സങ്കടം കണ്ട് പറഞ്ഞു: "സാരമില്ല കാക്കേ. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.

അവർ വീണ്ടും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. അന്ന് മുതൽ കാക്ക തത്തയെ വിട്ട് പോകാതെ തത്തയുടെ നല്ല കൂട്ടുകാരിയായി ജീവിച്ചു.